Een Groot Verslag van Weinig Doen

Dit stukje schrijven is een Pavlov-reactie en een test. De Pavlov-reactie is: in vliegtuig stappen, uitstappen, schrijven voor site. Dit keer ben ik niet in India om rapporten te schrijven voor projecten en ik ben ook niet in Ghana om in een ziekenhuis te werken – nee, ik ben met Selma op vakantie in Zuid-Spanje om de hele dag zoveel mogelijk niks te doen. Dat is dus meteen de test: kan ik van niks-doen toch een leuk verhaal maken? 't Is vast minder boeiend dan m'n voorgaande verhalen, maar bij > 5 reacties komt er nog 'n stukje.

Selma en ik zitten nu vredig in Sorvilan, een heel klein dorpje dat eens door de Moren is gebouwd. Sorvilan ligt op de uitlopers van de Sierra Nevada temidden van de vijg- amandel- en olijfboomgaarden. Ik vind de woorden ‘vijg’, ‘amandel’ en ‘olijf’ heel mooi. Die woorden doen me altijd denken aan de bijbel. Ik zie Jezus ook altijd voor me tussen de olijfbomen, amandelen etend en met een potje vijgenjam in z’n geitenleren tas. Al tijdens de eerste stappen in dit dorp voelden Selma en ik: dit is andere koek dan Nerja. Hier begint het backpackersbloed te borrelen. Daarom wilden we ook via een afsnijroute naar een restaurantje klimmen en moesten we ons vervolgens als berggeiten aan stenen vastklemmen gedurende een stukje van twee meter, terwijl de weg naar het restaurant drie meter verderop lag. Echter, na de ‘smooth-heid’ van Nerja waar we in optocht achter de Engelsen aan naar het strand togen (en ik bijna in identiteitscrisis belandde: is dit hoe ik mijn vakanties wil?) grepen we dit mini-avontuurtje met beide handen aan (de plantenwortel trok dit helaas niet en schoot los). Er zijn hier ongeveer tien toeristen in totaal en niemand spreekt hier een woord Engels. Dat kan als gevolg hebben dat je opeens in een voetbalkantine-achtige ruimte naast kaartende oude mannetjes een fles whiskey (afkomstig uit dubieus vat) voorgeschoteld krijgt, terwijl we vroegen om wijn en tapas. De route hier naartoe was mooi. Een apart, droog gebied met vele kassen, waarover ik net las dat daar Marokkanen en Afrikanen als slaven te werk worden gesteld. De buschauffeur was niet aardig, waarop ik het niet kon laten om in inductietermen te denken (één buschauffeur is niet aardig, dus alle Spanjaarden zijn niet aardig). Selma uitte haar boosheid naar de buschauffeur door menigmaal naar mij toe te herhalen dat Spanje zonde subsidie van de Europese Unie niks geworden zou zijn.

Nu klinken smartelijke flamencoklanken uit de radio in de salon van La Alcandora, een pension door twee Nederlanders gerund. Het is een magnifique pension, een oud doktershuis dat wat betreft stijl iets heeft van Spaanse chique, Mexicaanse saloons en jaren ’20 Vermeerstraat-huizen. Het gevoel dat dit dorp en dit pension oproepen is ‘Bueno hombre, la vida es una grande fiesta’ (naar: Mooi Man van Mannekoor Karrespoor, onlangs vrij vertaald door Selma in het Spaans). De omgeving inspireert je tot het in je hoofd maken van films, prachtige foto’s en indringende romans over zwijgzame boeren, Spaanse schonen, guitige schelmen en mysterieuze barmannen. Geen wonder dat in dit soort geografische gebieden flamenco bestaat...het roept passie op voor vanalles, leven enzo.

Terug naar bijna een week geleden. Selma en ik vertrokken naar Spanje, na het doorstaan van enkele gebruikelijke spanningsbogen voor vertrek, zoals pinpas kwijt zijn voor de kassa, kwartier voor vertrek naar de winkel hollen voor Fruitkicks uit angst voor honger in het vliegtuig en keuken op het laatste moment snel etensrestvrij maken. Dat laatste vooral met het oog op ratsoenering van mijn nieuwe huisgenoot de muis (waarschijnlijk meervoud vrees ik of ik word te paranoide en hallucineer er in elke hoek staarten bij). In het vliegtuig ging een mevrouw naast me zitten die een kever op haar jas had. Ik begon de kever eraf te slaan, waar ze raar van opkeek. ‘Er zat een kever op uw rug’, zei ik. ‘Oh’, zei ze, en ze wendde zich met een frons op het gezicht van me af. We stegen op en lieten het land achter waar 1,5 miljoen mensen (zijpaadje, mag je overslaan, beetje politiek, ‘k respecteer ieders politieke mening redelijk, maar soms toch niet helemaal: het toch best zien zitten dat er een hetze ontstaat tegen een bepaalde bevolkingsgroep. In elke crisis is er een zondebok...Nu geloof ik in de kracht van onze democratie (en zelfs ook wel in het fatoen van GW) en zijn de anderhalf miljoen wellicht ‘proteststemmen’ en ja, sommige Marokkanen veroorzaken ook problemen en ja, hij heeft ook een mening over ouderenzorg e.d., maar toch: neem het feit dat één schreeuw op de Dam een massahysterie kan veroorzaken met zwaargewonden als gevolg, neem het idee van kopvoddentax en het idee van straatterreureenheden...dan doemt er ergens een duister visioen op van de mogelijkheid dat clubjes gedesillusioneerde, narcistische mannen de straten afschuimen om ‘hoofddoekjes’ te meppen onder het mom van veiligheid. Angst en demagogie doen rare dingen met mensen (Hutu-man had aanvankelijk vast ook niet geloofd dat hij na opruiende radioboodschappen zijn Tutsi-buren zou zesdelen met een machette). Straks moet ik mijn bergruimte op m’n nieuwe kamer inruimen als schuilplaats voor Fatima die daar haar dagboek schrijft. Nogmaals: met zo’n vaart zal het niet lopen (voordat jullie niet meer kunnen slapen), maar soms denk ik: over- of onderschat ik het? Moet ik boos worden op PVV-stemmers of me verplaatsen in hun argumenten?).

In Nerja arriveerden we na een klein wandelingetje bij ons prachtige appartementje. We werden ontvangen door de eigenaar, die als welkom een fles wijn voor ons tevoorschijn toverde en beweerde dat we vrienden voor het leven waren. Een combinatie van oprechte vriendelijkheid en een vleugje zuidelijke gluiperigheid. Ik zal hem indelen bij het ADHD-kamp (sinds ik op de poli ADHD/autisme werk, bestaat de wereld voor mij uit twee soorten mensen: autisten en ADHD-ers). Na een snelle instalatie vlijden we ons voor ons eerste Spaanse maaltje neer op een terras, waar we de bonte stoet vakantiegangers goed konden observeren. Nerja trekt een wonderlijk toeristenpubliek. De in pasteltinten gekleedde opa en oma uit Engeland lopen achter een hippiestel uit Duitsland. Daarachter komt een stevige blonde in een paarse nauwsluitende catsuit - vier vetrollen tel ik-, arm in arm met een mager ding dat wankelt op stiletto’s. In de hippe loungebar zitten opgeschoten jonge Spanjaarden naast een beduusd 70+-stel met vissershoedjes dat de muziek niet helemaal snapt. Op het strand topless zonnende vrouwen temidden van biefstukrood gekleurde vijftigers met trotse bierbuik die als bakens op het strand staan, wellicht om elke zonnestraal te vangen, danwel verkerend in de midlifecrisis illusie dat de topless vrouwen ooit eens een blik op hen zullen werpen... Tussen deze verkapte seksualiteit een kleine net-niet-meer-baby die op knikkende pootjes voor het eerst de zee aanraakt. Hier tussendoor lopen enkele Aziaten die voetmassages aanbieden en Afrikanen die zonnebrillen verkopen. Dat vind ik één van de meer fascinerende fenomenen op aarde, dit soort immigranten (illegaal?) die de hele dag op en neer sjouwen en blijkbaar geld verdienen, al zie je ze nooit iets verkopen. Met hen zou ik graag eens een paar uren praten.

’s Avonds val ik in slaap op de klanken van wat lijkt een enorme burenruzie, maar als ik als een oud vrouwtje uit Midsommer Murders door de gordijnen gluur, is het gewoon een gezellig bijeenzijn.

Zondag hadden we het dakterras voor ons alleen en ik besefte me daar dat je werkt om zo nu en dan het gevoel te krijgen dat je niet leeft om te werken, een idee dat nog wel eens op de achtergrond wil raken. Laatst betrapte ik me op de schokkende gedachte: als ik toch elke dag moe uit m’n werk kom en op m’n bank plof, kan ik net zo goed een kind nemen. Er zijn ongeveer 1001 redenen die me ervan weerhouden een kind te nemen en eentje ervan is dat als ik nu een kind zou krijgen, het waarschijnlijk zwaar misvormd zou worden door alle werkstress die ik ervaar.

We wilden koffie zetten in de caffetiere, maar konden het mechanisme ervan niet goed beredeneren. We leken wel twee Papua’s van een onontdekte stam die voor het eerst een telefoon zien. We kwamen tot het onwaarschijnlijke idee dat onderin in een klein bakje koffie moest en bovenin water en dat de koffie verhit raakt en zo richting water stoomt, waar het vermengt tot koffie. Toen het apparaat op het vuur vervolgens keihard begon te roken en te stinken, krabten we ons nog eens op het hoofd en bleek er opeens nog een onontdekt resevoir onder het koffiebakje te bestaan waar water in moet. Met dit mechanisme is het een stuk beter te verklaren dat er koffie ontstaat.

Vervolgens deden we de hele dag niets. Ik verbrandde in een onwaarschijnlijk vlekkenpatroon. Hoe ik me ook insmeer, aan het einde van de dag heb ik altijd weer een Adidasstreep op m’n been of een panterpatroon op m’n buik. Van egaal gebruinde meisjes snap ik nog minder dan van PVV-stemmers. ‘s Avonds zijn we onder het mom van ‘het moet toch, dus dan kun je het ook maar beter gehad hebben’ gaan winkelen. Consuminderen moet, maar meer als theoretisch concept aan het einde van de maand. Eenvoud is goed, maar ik ben net een raaf: overal waar ik kleurencombinaties en patronen zie die me aanstaan, daar wil ik iets van meenemen.

Maandag Nederlands Elftal gekeken in een Ierse pub waar het oranjelegioen bestond uit Selma en ik, die niet eens wisten tegen wie Nederland moest spelen. Onze twee Ierse medegasten op leeftijd proostten gelukkig vrolijk mee en met de Spaanse Mahou erbij werd het toch een klein feestje.

Dinsdag was Frigliana aan de beurt. Dit is een dorpje waar je om de haverklap roept: ‘In dit huis wil ik wonen!’ Tegeltjes, planten, bloemen, pleintjes, nisjes, gietijzeren balkonnetjes, klimops, Mariaatjes in de muur, steegjes...Witte, koele muren die afsteken tegen de blauwe lucht en overal accentjes aangebracht als was het een klein architectonisch projectje voor Schattigheid. In traag tempo, opgehouden door de drive om elk mooi hoekje te fotograferen, bewogen we ons door de straatjes. Selma’s toch wel penetrante manier van fotograferen leverden een aantal boze blikken op. Na illegaal in een soort flamencomuseumpje aan het fotograferen te zijn geslagen, richtte Selma de lens vol op een automobiliste in een oude kever. In de kerk verliet een stel het pand, nadat Selma een mooie Romeo & Julliet Jezus vanuit elke hoek fotografeerde (maar wij hadden tenminste onze schouders bedekt en zij niet, **** van Babylon!). Na een siësta maakten we een prachtige wandeling door een kloof. Daar was het kleurenpallet als volgt: witte stenen, helder water, veel groen en overal prachtig roze bloemen. Daar tussendoor een Selma gekleed in bruine korte broek, turquoise hemdje en roze sjaal en een Elza met groene korte broek, donkerblauw hemdje en bloemetjessjaal. Onderweg zagen we een dode slang. Ik kocht een kapstok, wat op zich niet het meest handige souvenier is. Ik kreeg hier een enorme witte plastic tas omheen, die we verder volladen met allerhande spulletjes, zodat we net twee kaboutertjes leken met een reuze-knapzak. In de supermarkt maakten we er een potje van, door eerst met onze tassen de winkel in te lopen (wat niet mocht), toen twee yoghurtjes van het setje van vier afbreken (wat niet mocht), de tomaten niet af te wegen en kreten van afschuw te slaken toen de kassa 31 euro aanga, terwijl we nog maar 20 euro hadden, omdat we waren vergeten te pinnen (maar ’t schermpje bleek voor iemand anders te zijn).

Dan komen we inmiddels ongeveer uit bij gisteren. Op deze dag liepen Selma en ik wat op de verschillende strandjes van Nerja heen en weer. Helaas konden we niet ver wandelen: links stuitten we op rotsen, rechts op een erg unheimisch gebiedje van een zandweg en perceeltjes met daarop dubieuze krotachtige huisjes waar we niet van weten waar die voor dienen. Ik bedacht me daar dat ik superveel dingen unheimisch vind. Behalve krotachtige huisjes vind ik ook grote buizen unheimisch, stuwdammen, putten, oude fabrieken, grote watervallen, grotten en waterbasins. Gemene deler van deze dingen? Donker van binnen en niet prettig om in te vallen.

Voor nu is het weer even genoeg. Ik zal me via de smalle, witte, houten deuren naar ons betegelde vertrekje begeven en heerlijk gaan slapen.